Wednesday, May 14, 2008

Day 5



Kyoto to przedostatnia stolica Japonii. Przed Tokio, a po mieście Nara. Kyoto składa się z ultranowoczesnej stacji kolejowej (Kyoto Stadion), rzeki i pewnie z około tysiąca świątyń. Świątynie dzielą się na świątynie właściwie, czyli „Temples” oraz inne świątynie, czyli „Shrines”. Nam nie udało się poznać zasady rządzącej powyższym nazewnictwem, ponieważ były używane zamiennie. W każdym razie w Kyoto jest tego na pęczki. My zwiedziliśmy przynajmniej 10 sztuk jednego dnia. Podobno był jeden turysta, który widział wszystkie, ale umarł z wycieńczenia. One są wszędzie.



No, ale po kolei. Na początku pojechaliśmy zobaczyć stary Pałac imperatora. Niestety nie można go zwiedzać z powodów niewiadomych. Następnie przemieściliśmy się do Gikukji Temple. Po tej wizycie jestem pewien, że to właśnie w Japonii mają najlepszych ogrodników. Każde źdźbło trawy jest uczesane pod odpowiednim kątem, oczywiście według zasad Feng Shui. Niesamowity bajkowy ogród.




Następnie przeszliśmy spory kawałek oglądając po drodze kolejne świątynie i inne miejsca kultu. Czasami pochowane między okolicznymi domami i bardzo trudne do znalezienia. Pod koniec dnia pojechaliśmy zobaczyć najciekawszą część miasta. Słynny Gion jest jednym z ostatnich miejsc w Japonii, gdzie można zobaczyć prawdziwą Geishę lub Maiko (kobieta szkoląca się na Geishę). Czy nam się udało?















Wieczorem napotkaliśmy niespodziewane trudności w znalezieniu odpowiedniego miejsca, żeby zrobić to co na wycieczkach robić trzeba. W pierwszym miejscu przywitał nas wspaniały kelner, który na każde pytanie miał jedną i tą samą odpowiedź, czyli „Hi” [Haj]. Wyjątkowo udało nam się zamówić po piwku i misce ryżu z czymś. Niezrażeni niepowodzeniami szukaliśmy dalej i dziwnym trafem znaleźliśmy najmniejszy pub w jakim kiedykolwiek byłem. Pub miał powierzchnię troszkę większą niż mój pokój w akademiku. W środku było 8 krzeseł i przemiła barmanka-Japonka. We czterech (po drodze dołączył do nas Matthias, Duńczyk mieszkający na stałe w Pekinie) zaczęliśmy świętować urodziny Duńczyka. Bardzo szybko zaprzyjaźniliśmy się z pozostałymi pięcioma osobami (4 klientów i barmanka). Atmosfera tego miejsca była genialna. Jak ktoś z Was będzie w najbliższym czasie w Kyoto to polecam.





No i jeszcze te Geishe. Tuż przed 01:00 w nocy, po kilku piwach, udało nam się zobaczyć prawdziwą Geishę. Dokładnie taka, jak na zdjęciach. Chcieliśmy, żeby wpadła na naszą małą imprezę, ale podobno biorą przynajmniej 1000 USD za wieczór. Może następnym razem.

Friday, April 18, 2008

Day 4

Czwarty dzień naszej wycieczki to już czysta tradycja i historia. Wstaliśmy rano i pojechaliśmy na Tokyo Station. Podobno jest to największa (pod względem ilości pasażerów) stacja na świecie. Trudno się dziwić, bo ktoś musi tych Japończyków przecież wozić po kraju. Przed przyjazdem do Japonii kupiliśmy sobie "Japan Rail Pass". Pozwala on na nieograniczoną ilość przejazdów pociągiem przez 7 kolejnych dni. Nie jest tani, ale i tak bardzo opłaca się go kupić. Dzięki niemu spokojnie i bezstresowo jeździliśmy sobie pociągami Shinkansen (bullet train), które osiągają 300 km/h. Co ciekawe pociągi te jeżdżą na trasie Tokyo-Osaka (w godzinach szczytu) co 3 minut. Wyobraźcie sobie taką karawanę superszybkich pociągów. I to wszystko na jednym zestawie torów! Nasza stacja docelowa to stara stolica kraju-Kyoto. Po drodze mijaliśmy świętą górę Japończyków, czyli Mt. Fuji. O tej porze roku nie wolno się wspinać na szczyt tego wygasłego wulkanu.


Po 2:45 jazdy pociągiem byliśmy na miejscu. Zakwaterowaliśmy się w naszym bajeranckim hotelu i pojechaliśmy do Nary. Nara to jeszcze starsza stolica kraju, ktora pełna jest wspaniałych pogód i świątyń. Jest tam druga, co do wysokości, pagoda w Japonii oraz największy drewniany budynek na świecie. Dodatkową atrakcję stanowią wszędobylski i przyjazne jelenie. Po obejrzeniu wszystkich najważniejszych zabytków pojechaliśmy na noc do Kyoto.



Na koniec męczącego dnia napiliśmy się jeszcze Sake w naszej hotelowej łaźni. Alkohol to jest okropny, dodatkowo podawany na ciepło, ale po takim zwiedzaniu smakował genialnie:)